Një pikë e vogël kamperi e drejtuar nga një familje në shpatin me tarraca mbi Shirokë, përballë ujit dhe maleve malazeze. Dymbëdhjetë parcela të numëruara mbi zhavorr të ngjeshur, të gjitha mjaftueshëm të sheshta sa nuk do t’ju duhen kunja.
Vendi ka qenë dikur tarracë ullinjsh e familjes dhe ende e ndjen atë — mure të ulëta guri, fiq mes parcelave dhe pa gardhe. Ujë i pijshëm dhe energji 16A në çdo parcelë të dytë.
Qyteti i vjetër i Shkodrës është pesëmbëdhjetë minuta me makinë, dhe rruga bregliqenore drejt Zogajt është një nga rrugët më të bukura të shkurtra me biçikletë në veri të Shqipërisë.